SYSTEMY OSS

Wiele prac nad systemami OSS, prócz integracji, dotyczyło odpowiedniej konstrukcji architektury systemów. Ostatecznie systemy OSS przyjęły konstrukcję, składającą się z czterech podstawowych elementów. Są to:

• procesy
• dane
• aplikacje
• technologia

Procesy dotyczą głównie kolejności zdarzeń. Dane odnoszą się do informacji umieszczanych w systemach OSS. Aplikacje łączą ze sobą dwa powyższe elementy - są traktowane jako komponenty, które wprowadzają w życie procesy do zarządzania danymi. Technologia natomiast określa sposób tworzenia aplikacji.

Dokładna definicja architektury Operations Support Systems została określona w 1990 roku w modelu Zarządzania Siecią Telekomunikacyjną (Telecommunications Management Network - w skrócie TMN) przez Sektor Normalizacji Telekomunikacji ITU (ITU-T). Systemy OSS przyjęły czterowarstwową budowę, składającą się z:

• warstwy zarządzania - Business Management Level (BML)
• warstwy usług - Service Management Level (SML)
• warstwy sieci - Network Management Level (NML)
• warstwy elementów - Element Management Level (EML)

Warto również wspomnieć, że istnieje piąta warstwa Operations Support Systems, która jednak nie znalazła się w standardzie określonym przez ITU-T.

Następnie warstwa zarządzania siecią została zdefiniowana normą certyfikatu ISO dla modelu FCAPS, który jest skrótem od angielskiej nazwy Fault, Configuration, Accounting, Performance, Security. Norma ta została również zaadoptowane przez standardy ITU-T jako baza dla standardów TMN 3000 M. - M. 3599. Pomimo faktu, że model FCAPS został pierwotnie przemyślany i zastosowany dla sieci przedsiębiorstw IT, został również wykorzystany w publicznych sieciach telekomunikacyjnych usługodawców stosujacych normy ITU-T TMN.

Od początku XXI wieku wraz z rozwojem usług szerokopasmowych oraz telefonii internetowej VoIP również zarządzanie domowymi sieciami weszło w zakres Operations Support Systems.